Re:YSP harem
เอส 2009/7/1 (Wed.) 03:57:04

จะว่าไป ไอ่รำลึกความหลังข้างล่างนี่ยาวจริงวุ้ย
ยาวจริงๆ ยาวจนโหลดไม่ขึ้น ฮาาา

เดี๋ยวไปหาที่อื่นเซฟไว้ละกัน เฮ่อ

Re:ความทรงจำ
เอส 2009/6/28 (Sun.) 08:24:31

-----------------------------------------
✖✖✖✖✖✖✖ 유천★준수 ✖✖✖✖✖✖✖
-----------------------------------------

ต่อในเช้าวันจันทร์ที่ 30 มีนาคม วันแห่งโชคชะตา 5555

ก็สรุป ตื่นสายจากที่คาดการณ์ไว้ แป่ว
(ว่าจะตื่นสักตีห้า ไปเฝ้าล็อบบี้ดุสิตทีเดียวเชียว)
ตื่นราวๆเจ็ดโมงเพราะมีน้องรักโทรมาปลุกเช่นเคย
น้องก็ชวนล่ะว่า วันนี้ไปไบเทคกันไหม มันอยากได้ตั๋วชิงมีต กับซื้อของที่ระลึก บลาๆๆ

(เออลืมเล่า ตั๋วชิงมีตที่ว่าคือให้ซื้อของที่บูธยามาฮ่าครบทุกๆห้าร้อยจะได้บัตรชิงมึตทงบังหรือเอสเจหนึ่งใบน่ะ)

ตอนนั้นมันมีข่าวกันอีกว่ามีตเนี่ยมันมีตในห้องประชุม ปิด ไม่มีให้ได้เห็น คนมันก็ใจแป้วกันเยอะว่างั้นเหอะ

ส่วนเราเออ ไงๆก็ไม่เชื่อแต่แรกว่าอะไรมันจะดีนัก
เลยไม่ได้คาดหวังกับมีตมาก

แต่พอน้องเขาชวน เราก็ไปนะ ก็โทรไปชวนเจ้าน้องโปอีกคนที่นัดไว้ด้วยกันไปด้วย
เปลี่ยนแผนกระทันหันว่างั้นเหอะ 555

เห็นว่าเริ่มเปิดบูธก็สิบโมง แต่เราไปถึงนู่นก็เกือบๆเก้าโมงเช้า ก็ไปกันกับโปกับน้องๆ ไปหาอะไรกินที่ไบเทคนั่นล่ะ คิดถึงกันเ็ป็นบ้า งื้ออออ ได้เจอกันทีก็บอกไม่ถูก เหมือนคุยกันอยู่ทุกวัน
ต่างกันแค่ได้เห้นหน้าตาตรงหน้าเนี่ยล่ะ 55555
แล้วไปดูตรงที่"เขาว่ากันว่า"เป็นเวทีที่หนุ่มๆจะมาโชว์ตัว คำแรกที่พูดตอนนั้นคือ "คนน้อยว่ะ"
(และมันก็เป้นเรื่องจริงที่หลายๆคนคิดหลังจากวันนั้น ฮา)

คือเราเทียบความรู้สึกสมัยตอนตามเอสเจไปงานที่อาร์ซีเอน่ะ ตอนนั้นก็งานมีเวทีประมาณนี้ มีมุมปิดๆ
แต่ตอนเช้าที่ไปนั่น คนเยอะมากกก รอกันจนจะปีนข้ามรั้วทีเดียว

ขณะที่ภาพที่เห็นว่ามีแคสเกาะกลุ่มประมาณสิบกว่าๆนั่งรออยู่ริมเวที มันเลยแปลกใจไง
(ตอนไปรอที่ CTW แถลงข่าวโฟโต้บุ๊คยังคนเยอะกว่ามั้ง 55)

เออสรุป คนน้อยนะ แต่ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร เราไม่ได้เป็นคนยึดมั่นกับปริมาณแฟนคลับแล้วมานั่งน้อยใจว่ะ
(ดูจากที่เราไม่ชอบโหวตโพลก็รู้ ห่ะๆ)

เข้าเรื่องต่อ เออ ก็แว่บไปสำรวจสถานที่ บลาๆๆ
แล้วก็เจอพวกเฟิรส น้องกุ๊ก ><
งื้อออออออออ ตั้งแต่คอนครั้งนู้นนน กับขึ้นกทม.ไปครั้งสองครั้ง ได้เจอกันแค่นั้นเอง หงงิงงง
คิดถึงกันพอหอมปากหอมคอก็แยกย้ายไปสำรวจที่ทางต่อ

คือยังกลัวๆเรื่องว่าเปิดขายของที่บูธแล้วคนจะแห่กันไปซื้อเยอะหรือไงเนี่ยล่ะ
(มันเป็นช่วงที่สำรวจสถานทีี่แถวนั้นนานมากว่าประตูไหนจะเปิดๆ)
ก็ตัดไปว่ารอที่ประตูจนเปิด ก็วิ่งเข้าไปที่บูธเนี่ยล่ะ
ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันจะรีบทำไม แต่ก็คิดว่า
"รีบๆซื้อ รีบๆส่งชิงโชคแล้วก็ออกไปนั่งจองที่หน้าเวทีไง"

ตกลงได้ซื้อแก้วน้ำคังอิน(น่ารักกก) พวงกุญแจด๊อง (น่ารักกกกก) แล้วก็ร่มเอสเจสีฟ้า (ชอบมากกก) เบ็ดเสร็จเกินห้าร้อย ก็ไ้ด้บัตรมีตมาหนึ่งใบพร้อมถุง แฮะๆ

แอบมีลูกเล่นเว้ย คือเขาจะแนบใบเสร็จมาด้วยเงี่ย เราก็ไ่ม่ดึงใบเสร็จออก กะให้เป็นหางยาวๆ ถ่วงๆให้เขาจับง่ายๆ (น่าน มุขจากการ์ตูน)
เอาเหอะ คนเราถึงบอกจะไม่เชื่อไม่ศรัทธา
แต่อย่างน้อยก่อนหย่อนบัตรเราก็นั่งพนมมือภาวนาขอให้ได้นะเว้ย 5555

ก็หมดไปภารกิจหนึ่ง สบายใจๆๆที่เหลือก็รอเวลาจับสลากกับเวลาตอนเย็น ^^

(มีต่ออีก ชอบเว้นช่วงจัง ฮา)

-----------------------------------------
✖✖✖✖✖✖✖ 유천★준수 ✖✖✖✖✖✖✖
-----------------------------------------

Re:ความทรงจำ
เอส 2009/6/28 (Sun.) 08:59:03

-----------------------------------------
✖✖✖✖✖✖✖ 유천★준수 ✖✖✖✖✖✖✖
-----------------------------------------

มาต่ออีกแบบว่าเพลินๆ ฮา
(ที่เว้นช่วงไม่ได้ตั้งใจจะให้น่าตื่นเต้นเลย แค่กลัวพิมพ์ๆไปแล้วคอมดับน่ะ ช่วงนี้เป็นบ่อย)

ถึงไหนแล้วนะ เออ นั่นล่ะก็หย่อนบัตรมีตไปโดยพยายามปลอบใจล่วงหน้าว่า อย่างน้อยชั้นก็ได้ของน่ารักมาเป็นที่ระลึกล่ะวะแม้ไม่ได้มีต

ระหว่างนั้นก็เป็นปฏิบัติการบั่นทอนกำลังกายด้วยการนั่งรอ รอ รอ รอเวลากัน

รอขั้นแรก รอเวลาจับสลาก
รอขั้นสอง คือรอเวลาจุติ(ของเทพ) 555

ทั้งหมดตลอด 8 ชั่วโมง(หรือประมาณ 6 ชั่วโมง)นั่นก็ยกความดีความชอบให้พี่พิธีกรอ่ะ
เขาจัดรายการ+มีเกมส์ให้เล่นให้ดูเพลินๆบนเวทีไง
เลยนั่งเมาท์นั่งคุยนั่งหัวเราะไปเพลินๆ ตอบคำถามเกี่ยวกับทงบังไปเรื่อยเปื่อยเงี่ย

6 ชั่วโมงก็สั้นได้ ฮา

คือก็นั่งรออยู่กับโปไง (ลืมเล่าว่าเราอยู่เยื้องซ้ายมือของเวทีอยู่ประมาณช่วงสิบแถวแรกนั่นล่ะ ใกล้ใช้ได้)
ก็นั่งเมาท์ๆกันไปเรื่อยเปื่อย หยิบนู่นนี่มาดู
ก็เออ คนรอบข้างมีเด็กยูซู(ที่ไม่รู้จัก)สองสามคน แต่ไม่ได้คุยอะไรกันนะ แต่จะช่วยกันส่งเสียงกรี๊ดหนักๆตอนบนเวทีมีประเด็นยูซูอะไรขึ้นมา 55555

เออสรุป จับสลากก็ไม่ได้เลยล่ะ 5555
แต่เด็กยูซูที่รักที่โชคดีเป็นบ้าได้มีตคือน้องกุ๊กล่ะ
ก็กรี๊ดๆดีใจไปรอบนึง (พวกน้องๆยูซูเขานั่งช่วงสามแถวแรกอ่ะ เลยไม่ได้เข้าไปคุยด้วย)
แมร่งจับสลากเล่นเอาหวาดเสียวชิบเป้ง
มีแต่คนชื่อขึ้นต้น ตัว "ส" "ศ" เยอะมากกกกก
(โปบ่น มันล็อคป่ะเนี่ย --- อย่าดิ ล็อคแต่โดนตูก็ดี ฮา)

มีคนนึงชื่อโดนเป๊ะๆ แต่นามสกุลไม่ใช่ แทบลมจับ หัวใจเต้นแรงเกิน 555555555

สรุปก็ปิ๋ว ดีแล้วล่ะ ถ้าได้ขึ้นมาคงเบลอๆเพราะไม่ได้เตรียมตัวเตรียมของอะไรมา (เืสื้อผ้าก็แสนจะผ่าผงผ่าหญ้า) แถมไอ่บรรทัดบนนู่นๆเพิ่งพูดอยู่ว่าไม่ได้ตั้งใจมางานนี้ เกิดได้โชคขึ้นมา จะรู้สึกละอายใจเปล่าๆว่ะ 5555

(ข้างบนไม่ได้ปลอบใจตัวเองนะ ฮาาา)

ก็สรุป บ่ายสี่แล้ววว พอแดดร่มลมตก พระอาทิตย์เริ่มคล้อยๆ เป็นสัญญาณที่ทุกคนเริ่มตื่นเต้นกันใหญ่
คนเยอะแบบหนาแน่นแล้วล่ะช่วงนี้
ก็มีทั้งยืนอยู่รอบๆกับนั่งเกาะที่ไม่ไปไหนล่ะ
เราก็ออกไปซื้อน้ำกับเข้าห้องน้ำพักนึง
กลับเข้ามาพักนึง นั่งดูดน้ำแก้วแรกหมด แก้วสองไม่ทันได้ทำไรที

คนมันลุกขึ้นยืนหมดเลยเว้ยเฮ้ย1!

โปก็ลากเราขึ้นยืนด้วยเราก็หยิบของ กระเป๋าทุกอย่างที่พื้นขึ้นเป็นยวงตามกันไป
คือยืนปุ๊บ จะโดนเบียดเข้าข้างหน้าเลยไง เลยทุลักทุเลสุดยอดดดดดดดด

น้ำแก้วนั่นก็จะหกแหล่มิหกแหล่(ดีนะมีฝาปิด)
จริงๆจะทิ้งพื้นก็ได้ แต่ไม่ว่ะ รู้อยู่ทิ้งพื้นก็โดนเหยียบเละกระจาย เหนียวขากันตายพอดี เลยตุเลงๆมันเอาไว้ในถุงที่ได้ของเอสเจมานั่นล่ะ 55555

พอยืนเบียดแน่นได้ที่ แต่ละคนก็เริ่มหาที่ยึดที่เกาะกัน ฮา คือพอแน่นมากๆมันจะล้มไปข้างหน้าไง
เอาละปฏิบัติการ เขื่อนขวางนรกก็เลยเริ่มขึ้น

คือเราไม่ใช่คนแข็งแรงหรือร่างหนา(??)อะไร เออ แต่ก็มีแรงฮึดบ้างล่ะวะ พอมีกระแสคลื่นจากข้างหลังดันมา เราก็เลยต้องต้านๆมันเอาไว้ เอาตัวยันๆทั้งๆที่ยืนไม่ได้เกาะใครเนี่ยล่ะ อ่อ โปมันยืนอยู่ทางซ้ายมือ(ตอนหลังโดนเด้งไปทางขวา คลื่นแรงเกิ๊น)
ก็ช่วยๆกันยันเอาไว้ ไม่ให้ล้มไปข้างหน้า
คือถ้าเราเสียหลักกันคนนึงคนอื่นก็ล้มไง
แล้วเรารู้ตัวว่าถ้าเราล้มเราลุกไม่รอดแน่ เลยต้องยันตัวเองไว้ให้มากที่สุด

ถึงตรงนั้นมีเด็กทนไม่ไหวเป็นลมกับถอนตัวออกไปแล้ว (น้องข้างๆเราสองสามคนเี่นี่ยล่ะ)
เลยพยายามแหวกๆทางให้น้องเขาออก
....โทษนะ พยายามยันตัวไม่ให้ล้มว่ายากแล้ว
แต่ไอ่การหาที่ว่างให้แทรกผู้คนออกไปได้เนี่ย ยากยิ่งกว่า!
พระเจ้าาา สู้ตายคะ่น้อง พี่ช่วยได้แค่เนี่ยล่ะ งือ
หลังจากนั้นก็พยายามยันตัวเองไว้ต่อ

โชคดีว่าโปมันตัวสูงแล้วข้างหน้ามันก็ไม่มีใครมายืนที มันเลยเป็นหลุมอากาศให้ลมพัดโกรก มีอากาศหายใจบ้าง ห้าห้า เราก็พยายามยันตัวไว้ไม่ให้คนมาเบียดปิดช่องอากาศเนี่ยแหละ

(อนึ่งสำหรับคนตัวสูง จะมีข้อน่าสงสารแก่เด็กที่มายืนข้างหลังนะ คือมันก็ช่วยไม่ไ้ด้สำหรับโลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก แต่ถ้าเราหันไปเจอน้องเขากำลังโดนเบียดแทบตาย เราก็จะช่วยเขาแหวกๆให้มาอยู่ตรงระหว่างไหล่นะ อย่างน้อยก็เป็นช่องที่เห็นได้ดีสุด งือ)

แล้วมันก็เป็นช่วงของการเอียงไปป เอียงมาาา
ลอยยยไปปปป ลอยมาาา 555

จะบอกว่ามีโชคชะตาผูกพันกับกองหนังสือพิมพ์กองนึงมาก
มันหนาๆกลมๆแล้วกลิ้งมาอยู่ใต้เท้าเราพอดีอ่ะ
เลยตัวสูงขึ้นมาสามเซนต์ 555
(มีคนมาแย่งเหยียบด้วยนะ เกิดศึกชิงก้อนหนังสือพิมพ์พักนึง ฮา)

ก็ไม่ได้จะยึดเป็นฐานที่มั่นนะ พอคนเบียดให้เราหล่น เราก็ลอยไปปปป แต่ไอ่ก้อนนั่นก็กลิ้งมาใกล้ๆเราอีกอ่ะ
สงสัยคนเตะตามๆกันมา ฮา
เลยได้เหยียบๆไปสูดอากาศหายใจหน่อย

ตอนนั้นราวห้าโมงกว่าล่ะมั้ง พิธีกรก็มีถ่วงเวลาอะไรกันเล็กน้อย

เราก็ยังไม่คิดว่าทงบังจะมาแล้วหรอกนะ เพราะตารางเดิมบอกจะมาตอนทุ่มนึง

เออใช่ เรายังคงไม่เชื่อกับอะไรต่อไป 555

จนแบบพิธีกรก็มีแซวๆคุยๆักับแคสว่าเนี่ย ซีอาเอย มิคกี้เอย ยูโนเอยอยู่หลังเวทีแล้ว
ให้ตะโกนทักทายบ้าง ร้องเพลงบ้าง ตะโกนเรียกชื่อบ้าง
ก็ผ่านไปเป็นสิบนาทีกับการทำอะไรลอยๆวืดๆเหวี่ยงๆแออัดๆ ช่วงนั้นล่ะมั้ง(นานเหมือนเป็นชม.ทีเดียว)

แล้วก็...เออ พิธีกรบอก ได้เวลาแล้ว (แง่ม...)

(แล้วก็แรงเบียดหนักกว่าเดิม อ่อกกกก)

เวลาที่รอคอย......แต่นแต้นนน

แล้วก็......อืม ไม่ต้องบรรยายคงรู้กัน
ฟ้าถล่มปานหนึ่ง หูอื้อก็ปานหนึ่ง แต่ที่จำได้คือ ตัวเราเองที่ชะเง้อคอ(เพื่อหาอากาศหายใจ)อย่างสุดกำลัง!

โอเคคคคค จุนซูเดินออกมาแล้ววว กับชุดขาวบลิงค์ (บลิงค์เป็นบ้าาาา) ปาร์คคค แจจจจ น้องมินนนน พี่ยุนนนนน

โอย โอยยย โอเค ทงบังตัวเป็นๆมายืนตรงหน้าชั้นอีกครั้งแล้วววววว

แล้วแบบ ไอ่โดนเบียดเนี่ยก็เบียดอยู่แถวหน้าไหนไม่รู้ รู้แต่ก็ชัด โฮววววว ฝั่งยูซูเต็มตาอย่างที่คาดหวัง
(ขอโทษจ้ะน้องมิน)

คือแบบเป็นช่วงเวลาแห่งการกรี๊ด กรี๊ด กรี๊ดดด
กรี๊ดลืมโลกกันไปนั่นล่ะน้าาาา โอยยย

พอตั้งสติได้ หมดแรงกรี๊ดก็ยืนดูหน้าน้อง หน้าปาร์ค(เพราะฟังเสียงผ่านไมค์ไม่ได้ยินเลย ฮา)

ก็สัมภาษณ์แนวเดิมๆล่ะ มาโปรโมทมอเตอร์โชว์ โปรโมทคอนที่จะมี บลาๆๆ แล้วก็พูดภาษาไทยกัน(เ่ช่นเคย)

แต่ก็ฮาดี แบบมีช่วงกำลังจะนั่ง เหมือนปาร์คจะสะดุดๆหรือไงเนี่ย ก็เซๆ ไปตะคุบข้อมือน้องไว้ เราก็กรีดร้องบ้าคลั่งหันไปเขย่าคอโปบอกว่าเห็นไหมๆๆ 5555

เออ อะไรแบบเนี่ยล่ะที่คิดว่า ถ้าไปเจอต่อหน้าต่อตาในที่เงียบสงบกว่านี้ ตูคงเก็บอาการไม่อยู่แน่เลย
(สมมติมีบุญได้ไปแอบส่องในร้านอาหาร เกิดมีฉากเล้กๆน้อยๆแบบยื่นจานให้กัน หรือรินน้ำให้กัน ตูคงส่งเสียงกีซแฮ่จนจับได้สิวะ)

ตายๆๆๆ ระหว่างนั้นก็กรี๊ดบ้างแล้วตั้งสติหยิบกล้องมาถ่ายคลิปไว้ล่ะ
คือรู้ว่าตัวเองคงได้ไม่ชัดหรอก
แต่ไม่รู้ดิ สักครั้งในชีวิต ได้มาทำอะไรแบบนี้
ก็อยากเก็บคลิปหรือภาพที่ถ่ายรูปน้องๆไว้ด้วยมือตัวเองไว้สักครั้งอ่ะ มันเป็น"ความทรงจำส่วนตัว"ไง





(ง่วงแล้ว ไว้ตื่นมาต่อ ฮา)


-----------------------------------------
✖✖✖✖✖✖✖ 유천★준수 ✖✖✖✖✖✖✖
-----------------------------------------

Re:ความทรงจำ
เอส 2009/6/30 (Tue.) 04:03:53

-----------------------------------------
✖✖✖✖✖✖✖ 유천★준수 ✖✖✖✖✖✖✖
-----------------------------------------

มาต่อละ
ความทรงจำที่รักขอโทษที่ทำให้ขาดช่วงนะจ๊ะ

ห้าห้าห้า พอดีงานเข้าเลยไปทำภาร(ระ)กิจก่อน
แล้วเดี๋ยวก็จะหายยาวอีกแล้ว
เลยรีบถ่างตามาเขียนต่อให้จบง่ะ

ถึงไหนแล้ววะ
อ่อ ควักกล้องมาถ่ายคลิป
ก็ตั้งใจว่าจะต้องถ่ายช่วงสัมภาษณ์ให้ได้หมดล่ะ แต่เออ เห็นมันอู้อี้ๆ เลยเน้นถ่ายแต่ช่วงพูดภาษาไทยให้ได้ทีละคนแหละ

แบบโอย เริ่มที่น้อง น้องลุกขึ้นยืนแล้วพิธีกรบอกให้เงียบ น้องก็เลยทำท่าวางมือลงแบบให้ทุกคนเบาๆเสียงหน่อยเงี่ย (หาดูรูปเก่าๆได้ตามเว็บบอร์ดทั่วไป ฮา)

แย๊กก เลยกรี๊ดดังกว่าเดิมซะอีก กร๊าก จุนซูเอ้ย
แต่เราก็เพ้อออกมาตอนนั้นเลยว่า "โอยน้องงง บอกให้พี่ลงไปกลิ้งตอนนี้ก็ยอมค่ะ ให้ทำอะไรพี่ก็ย๊อมมม แค่เบาเสียงพี่ทำด้ายยย" (แล้วที่ตะโกนอยู่นี่คืออะไร?)

โอเคเพ้อไปจบ...ก็ตั้งกล้องถ่ายคลิปช่วงพูดภาษาไทยกันล่ะ บลาๆ เรียงไปทีละคน
เออ แต่ไม่ได้ของแจอ่ะ ดันด๋อยกดปิดแทนจะกดเปิด
แล้วก็เร็วมากอ่ะเลยข้ามไปอัดของน้องมินแทน
แง่มมมมมมมมมมมมมมมมม

ไม่เป็นไร จ้องหน้านวลเนียนขาวผ่องของแจไว้เต็มตาแล้ว ฮาาาาา

โอยแต่ตอนเอาคลิปมาดูนี่แบบ คลิปไกลจริงวุ้ย
ตอนยืนตรงนั้นออกจะใกล้ แง่งๆๆ ยังพอจำความรู้สึกได้ล่ะว่าระยะห่างระหว่างแฟนๆกับเวทีมันก็ไม่ไกลกันล่ะนะ
ยิ่งหนุ่มๆนั่งกันบนเวทีอีก เลยเป็นเป้านิ่งให้จับตามอง 5555555

ก็สัมภาษณ์ๆนั่นไปราว 10 นาทีแหละ

อ้อ มีเก็บช็อตน้องได้ประทับใจอย่างนึงว่า ด้วยความที่เรายืนโซนยูซูอยู่แล้ว แต่ค่อนข้างจะตรงกับจุดที่น้องนั่งมากกว่าไง แล้วมันมีช่วงที่น้องมองตรงมาข้างล่าง ลงมาตรงแฟนคลับ ก็เลยโป๊ะ!! อ่ากกก ทิศกรูนี่หว่า กี๊๊ซซซซ
(คือในเวลาแบบนั้นทุกคนจะคิดเข้าข้างตัวเองว่าได้สบตากับน้อง อุแหม มันก็คือการได้มองสวนไปในทิศทางเดียวกันไง)

เพราะเป็นช่วงที่คนอื่นกำลังพูดๆกันอยู่ น้องซึ่งไม่มีอะไรทำเลยมองมาข้างหน้าอย่างเดียวอ่ะ แล้วก็อมยิ้มๆตามประสา"คิมจุนซู" >/////////<

แล้วกลุ่มที่เรายืนด้วยสามสี่คนที่ดูท่าจะเมนน้องเหมือนกันพอเห็นน้องมองมาก็โบกมือกันใหญ่ เราก็เอาด้วย โบกๆๆๆๆ (แน่นอนเสียงตะโกนเรียกจุนซูไม่ขาด)


น้องก็เลยยิ้ม ^________________^



อ่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
อ่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
อ่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เอาแค่นี้พอว่ากรี๊ดแตกแทบตายตรงนั้น โฮก


เออ ก็คิดเข้าข้างตัวเองแหละ่ว่าน้องยิ้มให้เพราะเราโบกมือ (บอกแล้วสถานการณ์แบบนี้ใครๆก็ชอบเข้าข้างตัวเองไง กร๊าก)

ใครจะรู้ น้องก็แค่ยิ้มเรื่อยๆให้แฟนคลับนั่นล่ะ
ป้ายจุนซูก็มีตั้งหลายป้าย............


..............................

โอย แต่ขอเหอะ
อ่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
อ่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
อ่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

คิดว่าน้องยิ้มให้ละกันนะ หงิงงงงงงงงงงง

TT___________________________TT


จบข่าว หลังจากนั้นก็พูดจบสัมภาษณ์กัน
หนุ่มๆก็ลุกเดินออกกันไป โบกมือหยอยๆออกไป

เราก็โบกมือลา หงิงงงงงงงงงงงงงง

ช่วงเวลากำไรสายตามันช่างสั้นนัก (อากาศหายใจก็น้อยด้วย คิดว่าชีวิตนี้สั้นไปอีกห้าปีทีเดียว ฮา)

โอเคที่บอกกำไรสายตาคือ เพราะน้องๆจะเดินเข้าไปทางฝั่งขวามือไง
เลยหัน back มาทางด้านคนดูอย่างเรา เฮือกกกก
กางเกงขาว แถมเสื้อผูกเอวอีกแล้วนะคิมจุนซู

ไม่ต้องบอกคงรู้ว่าหมายถึงอะไร เฮือกกกกกกกก

แล้วที่เชื่อตาตัวเองได้เลยว่าเราได้ยืนใกล้จริงๆเพราะเห็นว่ากางเกงมันเป็นเส้นลายทาง โฮกกกกกกกก

โมเอะพอยท์คือ โอ้ยยย เส้นลายทางมันเป็น curve เลยน่ะสิคะพรรคพวกกกกกก
*ทำมือวาดรูปรูปเอสไลน์ๆๆ*
เวลาคนวาดรูปวาดเสื้อผ้าลายทาง มันจะโมเอ้ตรงเนี่ยล่ะ เฮือกกกกกกกก

แง่ม เป็นช่วงเวลากำไรสายตาอันน้อยนิดจริงๆ
ฮ่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ฮ่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ฮ่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ต่อจากนั้นเป็นช่วงเวลาของมีต.......
เด๋วขอโพสต์ก่อนไม่รู้ติดไหม ฮา




-----------------------------------------
✖✖✖✖✖✖✖ 유천★준수 ✖✖✖✖✖✖✖
-----------------------------------------

Re:ความทรงจำ#2
เอส 2009/6/30 (Tue.) 05:31:23
-----------------------------------------
✖✖✖✖✖✖✖ 유천★준수 ✖✖✖✖✖✖✖
-----------------------------------------

พูดประหนึ่งได้ไปมีต ไม่ใช่ละ 5555555555555555
คือ หลังจากหนุ่มๆลงเวทีโชว์ตัวเนี่ย ก็จะเข้าไปช่วงมีตกันเป็นการส่วนตัวอย่างที่เขาว่าไง

แต่เราก็ไม่รู้อยู่ดีเขามีตกันตรงไหน ตอนนั้นกำลังใจแป้วๆว่า เฮ้อ ไม่ได้เจอทงบังแล้วสินะ แป๊บเดียวเอง

เออ ลืมเล่าสภาพหลังจากทุกคนกระจายตัวจากหน้าเวทีคือ
สภาพเหมือนโดนลากเข้าพงหญ้ามากอ่ะ กร๊ากๆๆ
เสื้อตัวนอกกับเสื้อกล้ามข้างในลู่ทู่ลู่ถังสุดๆ กร๊าก
หลุดปลิ้นระนาว กร๊ากกก รองเท้าก็ลากแตะกันน่าดู โอย อิฉันสะบักสะบอมแต่ข้าวของอยู่ครบ = =b

แล้วก็เออควงแขนเดินเซๆไปกับโปไร้ทิศทาง
แบบ..ไม่รู้เขาจะอะไรยังไงกันที่ไหนไง
ฟ้าก็ช่างประทานสังหรณ์มาก เราชวนโปเข้าไปในฮอลล์ "ไปตากแอร์พักเหนือ่ยกันดีกว่า"
แล้วก็เออเดินๆที่บูธยามาฮ่าที่เดิมที่ซื้อของชิงบัตรมีตนั่นล่ะ
โหย เริ่มเห็นแล้วอ่ะว่ามีคนมาเดินล้อมๆแล้ว
เลยชักมองหน้ากับโป ฮึ่ยยยเราจองที่ยืนกันเถอะะะ

แต่ตอนนั้นฝั่งที่เราเดินมาคนน้อยมากจริงๆล่ะ
เพราะเขาไปเดินฝั่งที่ทงบังลงไปหลังเวทีมากกว่า (เราอ้อมโลกมาอีกซีกเลย)
ก็เลยยืนแบบมีกลุ่มเจ๊สามคนยืนบังข้างหน้าแค่นั้นล่ะ
เดินเตร่ไปเตร่มาดูบูทซูซูกิข้างๆ มองหาที่ยืนชัดๆ ชี้ไม้ชี้มือคุยกับโปกันว่าเดี๋ยวทงบังน่าจะไปอยู่ด้านหลังนั่นใช่ไหมที่เขามีตกัน อือๆๆ

ไม่ทันถึงนาที เว้ยเฮ้ยยยย
เสียงกรี๊ดนำมาก่อนตัวเลยวุ้ยยยยยย

(เสียงมาก่อนแสงก็งานนี้ล่ะค่ะ)

เดินกันมาแบบ เฮ่ยยยยยยย ข้างหน้ากันตรงเนี่ย
ใกล้ไปไหมมมมมมมมมม
(ขณะที่พิมพ์นี่ก็เปิดคลิปที่ถ่ายไว้ดูขำๆ รำลึกความทรงจำ กลิ่นแอร์ในฮอลล์ตอนนั้นยังจำได้เหอะ)

ยิ่งมองด้วยตาตอนนั้น ตอนน้องขึ้นบันได โฮกกกกกกกก
กำไรสายตาอีกรอบแล้วครับท่านนนนนนนน
(ลายทาง สีขาว เอสไลน์ เฮือกกกกกกกกกกก)

อารมณ์คนโรคจิตยกกล้องถ่ายใต้กระโปรงผุ้หญิงตอนขึ้นสะพานลอยยังไง

เราก็อารมณ์นั้นล่ะค่ะ เฮือก =.,=!!

กล้องมือถือก็ตั้งเลยตู อัดคลิปทิ้งไว้ยาวเลย
(เมื่อยแขนชิบ)

แอบประทับใจว่างวดนี้มีตกันข้างหลังบูธสูงๆก็จริง
แต่ตรงหน้าบูธมอเตอร์โชว์มันมีจอทีวีใหญ่อ่ะ
เลยฉายให้เห็นว่าที่หนุ่มๆนั่งแจกลายเซ็นต์มีทมันเป็นยังไงกัน

หงิงงงงงงงง สุดยอดอ่ะ จอใหญ่ น้องๆชุดขาว
เจิดจ้าเป็นบ้าาาาาาาาาา

โคดขำตัวเอง จะถ่ายจอใหญ่ตลอดใช่ป่ะ แต่ถ่ายฝั่งพี่ยุนกับน้องมินชัดเป็นพิเศษแทนซะงั้น
เพราะตอนฉายฝั่งยูซู เอาแต่กรี๊ดจนมือสั่นว่ะ =.,=!!

กลับมานั่งดูแล้วขำๆ บ้าเอ้ยยย 55555555

เออก็แจกๆลายเซ็นต์แล้วก็จับมือไป บลาๆๆๆ

มีช็อตให้กรี๊ดเป็นระยะๆ ทั่วถึงกันทุกคนเพราะมีจอใหญ่ให้ดู ฮาาาาาา

(ถึงตอนนี้ทุกคนในที่นั้นได้แต่คิด โคดคุ้มแล้วว่ะที่มา ไม่รู้เลยนะว่ามีจอใหญ่ให้ดูเนี่ยไหนว่าห้องปิดวะ)
(ก็ปิดจริงล่ะ มีฉากบัง แต่ไม่มีใครบอกว่าไม่มีจอใหญ่นี่ 55555555)

แจกกันแผล็บๆก็จบละ

อ้อมีเรื่องน่าเสียดายนิดนึงจริงๆว่า เรายืนฝั่งที่น้องมินกับพี่ยุนนั่งไง
(เวลาพวกหนุ่มๆขึ้นไปนั่งแล้วหันหน้ามาทางแฟนคลับ จะเรียงตามลำดับทงบังนั่นล่ะ)

มารู้ทีหลังว่าจุนซูเล่นกับฝั่งคนดูฟากน้องเยอะมากกกกกกกกก โฮ้ยยยยยยยยยยย

ตอนที่เรายืนๆเราดูแต่น้องมินกับพี่ยุนอ่ะ
พี่ยุนเห้นน้อยเพราะเป็นช่วงเสากระโดงเรือ(??)บังพอดี
แต่น้องมินอ่ะ เห็นตลอดดดดด
งื้อออออออออออออออ
น้องมินนั่งนิ่งๆตัวเป้นๆ นั่งแบบ ชิมชางมิน!!

TT_____________TT

นั่งเอ้ย ยืนดูห่างๆเป็นหมาแหงนมองเครื่องบินตรงนี้เนี่ย
มัน..........ประทับใจบอกไม่ถูก
แต่เต็มอิ่มมาก มองน้องมินอิ่มจริงๆ

แต่ใครๆก็ว่างานนั้นน้องมินหิวข้าว ฮา น้องมินไม่ค่อยเล่นอ่ะ ดูเหนื่อยๆ

ฟากเราก็แบบ เป็นแม่ยกแจเยอะอ่ะ แล้วก็ตะโกนเรียกยุนโฮบ่อยมากพี่ยุนก็โบกมือทัก กี๊ซแฮ่่
(มางานนี้ได้โมเมนต์กับพี่ยุนเยอะมากอ่ะ)

แต่สักพักเราก็เริ่มเรียกน้องมินบ้าง โฮกๆๆ
ชิม! ชาง! มิน! ชิม! ชาง! มิน! ชิม! ชาง! มิน!
ชิม! ชาง! มิน! ชิม! ชาง! มิน! ชิม! ชาง! มิน!

แล้วฟากเราทั้งฟากก็ตะโกนเรียกน้องมินดังฉาวระลอกใหญ่..........พักนึง

แต่นั่นล่ะ .......น้องมินไม่หันเลย 5555555

มีครั้งนึงเราไม่เห็น แต่พี่ข้างๆเล่าให้ฟังว่าพอเราเลิกตะโกนเรียกน้องมินกัน
พี่ยุนสะกิดน้องมินให้แว่บมาดูฟากเราอ่ะ
น้องมินก็หันมาทำท่างงๆใส่พี่ยุนหล่ะ พี่ยุนก็เอี้ยวตัวไปคุย แล้วก็พยักเพยิกมาฝั่งเรา
นั่นล่ะน้องมินเลยหันมามองฝั่งนี้เต็มๆตา เหมือนจะยิ้มมั้ง แต่ไม่ได้ยิ้มกว้างอ่ะ
(ยิ้มแบบปริ๊นซ์ชิม!)

ก็แค่นั้นล่ะ กรี๊ดกันตายไปข้างจบ 555

แต่ก็มีแค่นั้นจริงๆที่น้องมินมีปฏิกิริยา
นอกนั้น เง่อออ เราแซวกับโปบ่อยมากว่า
"น้องมินหิวข้าวป่ะเนี่ย" 5555555555

อ้อ อีกอย่าง ที่เราบอกดูน้องมินจนอิ่ม
แต่ยังถ่ายคลิปได้ เพราะเราใช้มือซ้ายถือกล้องถ่ายจอ ส่วนตามองไปหาน้องมินไง 55555555
กล้องเลยหลุดเฟรมเยอะเลยเนี่ยพอกลับมาดูอีกที
หงิงงงงงงงง

โอเค พอแจกลายเซ็นต์ครบทุกผู้โชคดี
ทงบังก็จะเดินออกจากบูธ แต่ไม่เดินกลับทางปกติว่ะ
มีการให้เดินอ้อมมาทางจอยักษ์ตรงฉากข้างหน้าเว้ย
แมร่งงง เรียกมาซะคุ้ม เป็นพริตตี้ไปแล้วเนีย กี๊ซซซ
(ไม่มีบริการคาร์วอชเหรอคะ 5555555555)

พอเห็นน้องแว่บๆเดินออกมาทางมุมจอ ก็ตั้งกล้องกรี๊ดแล้วเหอะ กี๊ซซซซซซซซซซ

จุนซูเดินแบบน้องเป็ดออกมาอย่างงงๆทำนองว่า"ให้เดินออกตรงนี้จริงงะ ทางมันแคบนา"
น่ารักว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
แล้วน้องก็หันไปหาความมั่นใจจากปาร์ค(กี๊ซซซ) ปาร์คก็ดันๆตัวน้องไปข้างหน้าแหละ
แ้ล้วก็เดินกันมาหยุดตรงกลางจอให้ยกมือไหว้กันทีนึง
(หยั่งกะประกวดนางงามเข้าทุกที!!)

แล้วห้าหนุ่มก็เดินอ้อมไปลงบันไดเหมือนปกติแหละ
แล้วสายตาเราก็เหมือนเดิม "กำไรสายตา" รอบสาม ชิทททท โฮกกก

แต่


แต่

เซอร์ไพร์สเกิดขึ้นเล็กน้อยเว้ย
เพราะจุนซู ปาร์ค แจ น้องมิน พี่ยุน เดินตรงเข้ามายังฝั่งแฟนคลับ!!!

เฮ่ยยยยยยยยยยย
หนุ่มๆมายืนกันตรงลานที่เขาโชว์มอเตอร์ไซค์อ้ะ!!!!

เชี่ยะเอ้ยยยยยยยยยย ใกล้แบบแทบจะได้กลิ่นสเปรย์ฉีดผม!!!!!!!!!!!

ขณะนั้นแคสกับทงบังห่างกันแค่รั้วกับการ์ดกั้นเองนะเว้ยยยยยย
แถมระนาบเดียวกัน ไม่ใช่อยู่บนเวทีเหมือนในคอน

อ่ากกกกกกกก มันเป็นโมเมนท์ที่โคดหยุดลมหายใจเหอะเพื่อนฝูงงงง

แล้วเรายืนฝั่งซ้ายมือของทงบังใช่ป่ะ (ทงบังหันหน้าเข้าหาแคส) ก็แบบ งื้ออออ ใกล้พี่ยุนจังน้า
(แต่มองน้องมินไม่เห้นเลย โฮ)

หนุ่มๆก็มายืนๆโชว์ตัวให้แคสเกิดโกลาหลกันพักนึง
อ้อตรงนี้จำได้ละมีมอบของจากยามาฮ่าให้กัน มีถ่ายรูปรวม บลาๆๆ มีไหว้ๆกัน พูดๆกันน่ารักไม่กี่คำ แล้วก็เดินกลับแหละ

ก่อนกลับก็โบกมือลากันถ้วนๆหน้า

และแล้ว......โมเมนท์ท้ายสุด

ขณะที่เราพยายามชะเง้อมองหน้าน้องเป็นครั้งสุดท้าย
ก็สบตากับสายตาพี่ยุนที่หันมามองฟากเราพอดี
่...เดาว่าคงเห้นผ้าหรือป้ายอะไรสักอย่างจากแม่หมีแน่ๆ เลย เพราะเสี้ยววินาทีนั้น....ที่เราละสายตาจากน้องมองพี่ยุน

พี่ยุนก็ยิ้ม(แบบหมีๆ) แล้วเปลี่ยนมือซ้ายข้างที่ยกขึ้นโบกเป็นชี้ตรงมาข้างหน้า(ตรงมาที่เรายืนเนี่ยยยย)
ทำท่าเหมือนยิงลูกศรแล้วก็ขยิบตาข้างนึง!!


ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
แม่ยกกรีดร้องกระจาย รวมทั้งเราที่อยู่ตรงนั่นพอดีด้วยอ่ากกกกกก
(สาบานว่าโคดใกล้กับระยะลูกศรพี่หมีและมีมืออยู่ข้างหน้าเรียงกันแค่สามมือ เท่ากับว่าชั้นเป็นหนึ่งใน aim point ได้เลยนะเว้ย โฮกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ)

โอ้ยยยยย กว่าจะตั้งสติว่าจะขอดูหน้าน้องเป็นเสี้ยวสุดท้ายได้ก็เกือบสิบวิต่อมา เห็นตรูดฮิโยโกะจังเดินปัดๆไปนู่นแล้ว จบกัน OTL

แต่โมเมนท์พี่ยุน เลอค่าอมตะมากจริงๆอ่ะ
คือต้องย้ำอีกที ว่าคนเล่ารีพอร์ทแบบนี้มักจะคิดเข้าข้างตัวเองเป็นส่วนใหญ่

แม้ตัวเราเองจะเห็นว่าเล็งมาฟากเราชัดๆ คือไม่ได้ว่าเขาเล็งมาที่เราคนเดียว แต่เชื่อว่า เราเป็นหนึ่งในกลุ่มย่อยๆตรงนั้นที่เขาเล็งมาแน่

(บอกแล้วฟากเราคนยืนน้อยมากอ่ะ)

เลยแบบ โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยย
พี่ยุนน พี่ยุ๊นนนนนนนนนนนนน จะบ้าตาย
โกยคะแนนตอนจบ กร๊ากก

พอเสร็จตรงเนี่ย ก็คิดจริงๆละว่า เฮ่อออ คุ้มเว้ยยย
มาทริปนี้คุ้มเว้ยยยยยยย

แถมบรรยากาศช่วงท้ายที่มายืนดูหนุ่มๆแจกลายเซ็นต์มันแฮปปี้มากอ่ะ
เราใช้อากาศจากเครื่องปรับอากาศเดียวกัน!!!
> ____________________<

(นี่ล่ะความน่าสยองของความคิดแฟนคลับ แต่มันตื้นตันใจมากๆนะเว้ยยยยยยยยยย)

หลังจากนั้นก็เดินเอ๋อๆ หนักกว่าตอนออกจากหน้าเวทีอีกอ่ะ 555555
เดินเพ้อไปกับโปว่า "น้องเจิดจ้าจัง..........."
"ขาว สวย ขาว สวย อึ๋ม.........."
(อะไรอึ๋ม? เอสไลน์? 5555555)

"ลูกท้อสีขาว......โมโมโกะของพี่"
(อันนี้เพ้อเบาๆ แต่เชื่อเหอะไม่มีใครรู้ว่าหมายถึงอะไร ฮาา)

ก็.....จนแน่ใจว่าทงบังนั่งรถออกไปแล้วชัวร์ ก็เลยไปหาซื้อน้ำมากินกับโปล่ะ

เฮ่ออ........จบแล้วสินะ จากที่เล่ามาตอนแรก
ครบ 12 ชั่วโมงตรงนี้พอดีี..........



แต่ใครคิดว่ามันจะจบง่ายๆล่ะ มีต่อเหอะ!

-----------------------------------------
✖✖✖✖✖✖✖ 유천★준수 ✖✖✖✖✖✖✖
-----------------------------------------

Re:ความทรงจำ#2
เอส 2009/6/30 (Tue.) 07:13:32
-----------------------------------------
✖✖✖✖✖✖✖ 유천★준수 ✖✖✖✖✖✖✖
-----------------------------------------

ที่บอกไม่จบ เพราะมีเรื่องกริ๊วๆไม่คาดฝันโคดๆ มาต่อเนี่ยสิ!!!!!

เรื่องของเรื่อง โปมันนัดน้องพริ้มไว้ว่าจะเจอกัน เราก็แบบนัดไอ่ปุ้ยไว้ว่าจะเจอด้วย
บังเอิญได้อีกว่า พริ้มกับไอ่ปุ้ยดันมาด้วยกัน กร๊ากก
เพิ่งรู้ตอนนั้นก็เลยแบบ เออโทรหาไอ่ปุ้ยว่าตอนนั้นมันอยู่ไหน

ก็โทรตอนนั่งกินน้ำกับโปอยู่ในฮอลล์มอเตอร์โชว์ล่ะ
โทรไปครั้งแรก เสียงห้าวๆ ใครวะ? อ่อ แต่คิดอีกทีมันคงกรี๊ดเสียงหาย เพราะเราก็หูยังอื้อไม่หายเลยเนี่ย
(อาการทั่วไปของคนไปคอนหรือดูหนุ่ม ฮา)
ฟังไม่ค่อยได้ศัพท์ เรารู้แต่ว่าเราตะโกนแซวไอ่ปุ้ยไปว่า "นี่แกกรี๊ดจนเสียงแหบเลยเรอะ เออชั้นจะถามว่าแกอยู่ไหน อะไรนะ ไม่ได้ยินอ่ะกูหูอื้อ!"
แล้วเราก็กดวางฉับ...ไว้โทรใหม่ละกัน พักก่อน

สิบวิต่อมาก็มีสายโทรเข้า จากไอ่ปุ้ยนี่เอง
ก็คุยด้วยประโยคแซวเหมือนเดิม เสียงห้าวผิดปกตินะเว้ย ห้าห้า "อยู่หน้าเวทีเหรอ เออเดี๋ยวไปหา"
แล้วเราก็ชักเอะใจ เพราะเสียงมันชักไม่ใช่แล้วสิ
เลยโทรกลับไปถามอีกที...เป็นผู้ชายรับจริงๆ แป่ววววว
เออสรุป ไอ่ปุ้ยทำมือถือหล่น พี่สต๊าฟเวทีเลยเก็บไว้ให้ ให้เราไปเอาหน้าเวที ห้าห้า
กว่าจะไ้ด้ใจความ นั่งงงไปสิบนาที 55555555555
55555555555555

โคดขำตัวเองคิดว่าเป็นเสียงเพื่อนมันได้ กร๊าก

พอไปเอามือถือก็ฮาๆอีก พี่เขามีการเช็คใหญ่ว่ามือถือของเพื่อนน้องจริงรึเปล่า (รุ่นก็โกโรโกโสนะคะพี่ ใครจะอยากแอบอ้าง ฮา) ก็เลยโทรเข้าฝั่งพริ้มกันเพราะพริ้มอยู่กับปุ้ย ให้มันมายืนยันตัวเลยดีกว่า

ก็เลยได้เจอกันตรงหน้าเวทีนั่นแล
(พี่สต๊าฟเขาคงงง คนนึงวิ่งไปกอดกับอีกคน อีกคนวิ่งไปกอดกับอีกคน ยังกะวันพบญาติ กร๊าก)

สรุปไอ่ปุ้ยก็ได้มือถือกลับสบายๆ เราก็แค่สงสัยทำไมมันไม่ให้พริ้มโทรเข้ามือถือแต่แรกวะทั้งๆที่รู้ตัวว่ามือถือหล่น
มันก็บอก "มือถือชั้นไม่ได้หรูหราอะไร พอคิดว่ามันหล่นก็ช่างมันเลยละกัน" ซะงั้นแน่ะะะะะเพื่อนตู!!

แล้วก็เดินคุยกันสี่คนเฮฮา ผลัดกันเล่ามุมของแต่ละคนไป โอยๆ ชอบช่วงเวลาแบบนี้ล่ะ
(ขำเพื่อนปุ้ยอีกอย่าง มันมาเกือบหกโมงแท้ๆ แต่มันได้อยู่แถวเกือบหน้าเวทีเหมือนกัน พริ้มแฉว่า "พี่ปุ้ยมาถึงก็ลากหนูเข้าฝ่าฝูงคนไปหน้าสุดเลยค่ะ" ไม่แปลกใจทำไมมือถือมันหล่น ฮา)

แล้วก็เออ หลังจากนี้นั่งคุยกันจะเอาไงต่อ
ระหว่างนั้นคุยกับไนซ์ทางโทรศัพท์
(จำได้ไหม ตอนเช้ามาเจอกับไนซ์ แต่ช่วงกลางหายไปเลย เพราะไนซ์เขาตามกับเพื่อนอีกกลุ่มน่ะ)
ไนซ์บอกกำลังอยู่โนโวเทลสุวรรณภูมิ รอทงบังกินข้าวอยู่

เออ ตอนนั้นกลุ่มที่อยู่ด้วยกันสี่คนกับคนอื่นด้วย เขาก็คุยกันเรื่องนี้พอดี จะไปต่อไหมยังไงเนี่ยล่ะ

เราก็มองหน้ากับโป...เอาไงดี โปกลับหอเพื่อนดึกได้ป่ะ (ตอนนั้นทุ่มกว่าๆจะสองทุ่มมั้ง)

เสี้ยววิก็สรุป ตามค่ะ ไหนๆมาแล้วก็ตามต่อให้สุดดีกว่า!

ภารกิจตื่นเต้นรอบสองก็บังเกิดนี่เอง โฮกกกกกก

เรากับโป แล้วก็น้องพริ้มก็ขอติดสอยห้อยตามเพื่อนปุ้ยไปล่ะ (พริ้มไงๆก็ต้องกลับกับปุ้ยอยู่แล้วเพราะทางเดียวกัน) ก็ไปรถมินิคันน่ารักของมันกัน ห่ะๆ

ระหว่างนั่งรถไปมันช่างสนุกมากมาย เพลงทงบัง คลอเสียงเมาท์ยูซู กร๊ากๆๆๆ
พริ้มก็เล่าโมเมนท์ที่มันเห็น เราก็เล่าฝั่งเราไป
ดูรูปที่ถ่ายกันมาด้วย แล้วก็นั่งลุ้นเพื่อนปุ้ยให้ขับรถไปสุวรรณภูมิอย่างถูกเส้นทาง ฮา

(ไบเทคบางนา กับสุวรรณภูมิใกล้นิดเดียววว แต่ชวนหลงชิบ)

เฮฮากับเส้นทางหักศอกโค้งมรณะบนทางยกระดับมากมาย (ลองคิดภาพฉากขับรถไปโรงแรมงานประกวดของเรื่อง Little Miss Sunshine ดู อารมณ์นั้นล่ะค่ะะะ) สุดท้ายก็ไปจอดได้ปลอดภัยที่ลานจอดรถโรงแรมโนโวเทล 5555555555

โอย หลังจากนี้ล่ะตื่นเต้นของจริง

เราเคยเล่าใช่ป่ะว่ามาตามทงบังนอกรอบแค่ครั้งเดียวคือตอนไปรอหน้าดุสิตตอนคอนโอ (สมัยดุสิตยังไม่มียามแสนดุขนาดนี้ 555)
ครั้งนั้นก็ว่าตึกๆตักๆละ......

ครั้งนี้ตื่นเต้นกว่า เพราะไอ่คำว่า ไปเฝ้าทงบังกินข้าวก่อนขึ้นเครื่องเนี่ย เราจินตนาการไปต่างๆนานา (ประสาคนไม่เคยตามหนุ่มอ้ะะะ)

กระทั่งจินตนาการเหมือนที่เพื่อนเล่ากันตอนไปดูทงบังกินข้าวที่บุรีธารา สมัยมาถ่ายยามาฮ่า เลยเหอะ

ว่าไปนู่นนน

สุดท้ายเข้าโรงแรมไปก็เห็นละ คนนั่งกันที่คาเฟ่เต็มเอี๊ยดเลย สาวๆทั้งน้าน (ดูไม่รู้เลยว่าแคส ทั้งถุงทั้งเสื้อ ฮาาา มาจากที่เดียวกันนี่คะพวกเรา)

พวกเราก็ไปเจอไนซ์นั่งอยู่ก่อนแล้วที่นึง ก็เลยไปคุยๆสมทบๆ
ตรงนี้ก็แยกๆกันไปละ

แล้วก็รู้จากพวกน้องๆว่า ทงบังเข้าไปนั่งกินข้าวกันข้างในร้านอาหารจีน มีเดินกันไปดูเล็กน้อย สำรวจทางเข้าออกด้วยแหน่ะ 55555
แล้วก็เห็นว่าทงบังไปกินตรงส่วนวีไอพี มันจะเป็นประตูมังกรปิดอีกชั้นนึง (อู้วว)

ช่วงนี้เลยเป็นช่วงของการเฝ้ารอจริงๆ เฝ้ากันยาวววว

เราก็แบบ ตื่นเต้นอ่ะ เดินไปเกาะคุยกับคนนู่นที คนนี่ที (คือรู้จักแค่พวกเราๆสี่ห้าคนเนี่ยล่ะ แต่พวกนั้นเขารู้จักกับคนกลุ่มอื่นอีก เลยไปเนียนรวมกลุ่มกับเขาด้วย)

มีตื่นเต้นเป็นพักๆตอนที่ไปตั้งขบวนยืนรอทงบังตรงทางออกกัน (คล้ายๆที่ดุสิตอ่ะ นั่งเป้นแถวอะไรแบบนั้น) แต่พี่รปภ.กับผจก.โรงแรมก็มาขอให้ออกไปก่อนไรเงี่ย เดี๋ยวแขกแตกตื่น (ฮา ก็จริงเหอะ)

แล้วก็เออ ย้ายกันมาเดินเล่นรอบนอกโรงแรมบ้าง
มาดูรถตู้ทงบัง 55555 นั่งคุยกับน้องพริ้มกับโปกันข้างนอก ฟังพริ้มเล่าเรื่องการตามทงบัง เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย จนถึงการสับเปลี่ยนรถตู้ และการเดาเกมของพวกรปภ.ให้ออกแล้วไปดักให้ทัน โหย 5555

ฟังๆก็สนุกดีอ่ะ ฮาๆ ยิ่งบางคนตามกันมาตั้งแต่สมัยไรซิ่งซัน....โอย เรือ่งเยอะแยะ รู้จักกันผ่านการตามก็มี (บางคนไม่เข้าเล่นบอร์ด แต่เน้นเป็นสายตามสุดๆอ่ะ) มีคอนเน็คชั่นยุ่บยั่บโทรบอกกันไปหมด สนุกเนอะ

เราไม่ได้เชี่ยวชาญอะไรแบบนี้อ่ะ
ถ้าให้เรามาเองคนเดียวคงเอ๋อๆ เพราะงั้นการได้ตามอะไรแบบนี้มีความรู้กับเพื่อนฝูงไว้หน่อยอ่ะดีแล้ว

แล้วเกี่ยวกับการตามหนุ่มๆเนี่ย ก็เห็นกันเยอะล่ะว่าบางคนก็ไขว่คว้าหาเส้นสายกันน่าดู ถึงกับโทรเข้าหาตีซี้คนที่ตามบ่อยๆก็มี ซึ่งส่วนใหญ่คนทำงี้มักเป็นเด็กๆไง เข้าใจล่ะว่าร้อนรนอยากตามด้วย แต่พี่ๆเขาปวดหัวกันเยอะ...ไม่ไหวอ่ะแบบนั้น (ก็เหมือนที่เขาพูดกันบ่อยๆ จะเส้นหรือจะสาย มันก็ต้องผ่านการรู้จักมักคุ้นระดับนึงแล้วล่ะนะ)

สำหรับเราที่ได้ตามแต่ละครั้ง ขึ้นอยู่กับโอกาสมากกว่า เป็นโชคดีที่เพื่อนมาตาม เลยติดสอยห้อยตามมันด้วย ถือว่าต้องขอบคุณกลุ่มเพื่อนๆเหล่านี้มากๆล่ะนะ (ไว้เดี๋ยวขอบคุณพวกแกตอนท้ายอีกทีน้าาา)

อือ ช่วงเวลารอพวกนี้ก็สนุกดีอ่ะ ได้เมาท์ยูซูกระจายเหมือนเดิม มีตื่นเต้นอีกบ้างตอนมีคนบอกว่า "ออกมากันแล้วๆๆ" ไรเงี่ย

อ่อ เกี่ยวกับตอนนี้มีเล่าเพิ่มว่า ที่สำหรับส่องมิชชั่นคือ ตรงซอกลิฟท์หน้าประตูทางเข้าห้องวีไอพีอ่ะ
(เป็นประตูอีกฟากที่ติดกับลิฟท์ไปห้องพักพอดี)
คือเวลาทงบังจะเข้าจะออกห้องอาหาร ก็ได้ใช้ลิฟท์นี่ขึ้นไปที่ห้องเลยอ่ะ
ไฟล์ทมันออกราวๆห้าทุ่มเที่ยงคืนเหมือนเดิมล่ะ ก็เลยมีเวลาให้ทงบังพักผ่อนเปลี่ยนเสื้อก่อน

มีตอนนึงที่บอกว่า "จุนซูออกมาแล้วๆ" คือจุนจังเพิ่งลงมากินข้าวว่ะ(ได้ข่าวว่าทงบังลงมากันพักนึงแล้วนิ น้องเพิ่งลงมาเองเหรอ แสดงว่าตลอดเวลาที่เรามาถึง น้องอยู่บนห้องตลอดเลยอ่ะะะ)

แล้วคนที่ทันได้เห็นเขามองตรงซอกเนี่ย เห็นเป็นน้องที่เปลี่ยนชุดแล้วเข้าไปในห้องอาหารอ่ะ

พวกเราก็นั่งเมาท์กันต่อว่าน้องนี่นะ เป็นคนไม่ค่อยกินอะไรจริงๆเวลามาไทย เฮ่อออ (คงร้อนและไม่อยากอาหารอ่ะ)แต่ก็นั่งแซวน้องมินกันว่า ป่านนี้น้องมินโซ้ยแหลกไปแล้วมั้งน่ะ 5555

แต่เออแปลกดี ไม่ค่อยมีคนมายืนดูช่องที่ว่านะ (อาจเพราะมันใกล้ๆกับเคาน์เตอร์ที่ให้บริการโรงแรมด้วย คนคงกลัวเขามาไล่อ่ะ)

แต่ที่อันตรายคือที่ทำเลชั้นยอดจริงๆให้ตายเหอะ

ระหว่างนั้นก็เริ่มมีแคสโดนพี่ผจก.โรงแรมไล่กันบ้างแล้ว
เราก็โดน 555555 แบบเดินกลับมาจากนอกโรงแรม(หลังจากสำรวจรถตู้จนเพลิน)
พี่ผจก.ก็เข้ามาถามๆล่ะว่าไม่ได้มาใช้บริการโรงแรมใช่ไหม เขาต้องขอให้เราออกไปล่ะ เพราะการรวมกลุ่มกันภายในโรงแรมนี้มันทำให้เสียงก้องรบกวนแขกที่มาพักท่่านอื่น ซึ่งเขาคอมเพลนมาเยอะแล้วด้วย

เราก็แบบโอเคๆค่ะ กระจายตัวกันไป ฮา
(จริงๆเรื่องนี้แอบหน้าชานะเว้ย โดนไล่ซึ่งหน้า ฮาาา....
มาคิดอีกที เราคงไม่ชำนาญเองสินะเพราะดูเหมือนคนอื่นจะเดินหนีพี่เขาทันหมดอ่ะ แต่่เป็นเราที่หยุดเดินกับพวกโปสี่ห้าคน เลยโดนเขาเรียกตัวไว้ทัน เฮ่อ เราก็เป็นคนตอบแบบไม่ประสาเองอ่ะ เขาถามว่าใช่แฟนคลับไหมก็ตอบว่าใช่ 555)

แต่โดยรวมโรงแรมนี้เขาไม่โหดเหมือนที่ดุสิตเป็นอ่ะ คงเพราะนี่งานแรกที่รับทงบังเข้าโรงแรม เลยเพิ่งรู้ฤทธิ์แฟนคลับ 5555
(ได้ยินเขาเมาท์ต่อมาอีกทีว่าทางทีมงานเลือกบุ๊คโรงแรมนี้เมื่อตอนเที่ยงวันงานเองนะเว้ย ทำเอาวุ่นกันทั้งโรงแรม 555)

ก็ประมาณนั้น แต่สุดท้ายแฟนคลับกลุ่มอื่นไม่รู้จะหายไปไหนกัน ก็เห็นยังอยู่กันที่เดิมอ่ะ
ฝั่งเราก็ยังเดินอยู่ในโรงแรม ฮา แ่ค่เงียบกันมากขึ้นอ่ะ (มีช่วงนึงมือถือเข้า ตกใจรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปปิดแทบไม่ทัน.....เพราะเงียบยังกะอยู่โรงหนัง)

สรุปก็ปักหลักเฝ้าดูไอ่ร่องทำเลดีที่ว่าล่ะ เพราะน่าจะได้เวลาทงบังกินกันเสร็จแล้ว

พอได้สัญญาณ การ์ดเริ่มมาออๆกัน มีพี่สต๊าฟของทงบังเริ่มเดินออกมากันแล้ว แคสตรงนั้น(ประมาณสิบกว่าคน) เริ่มมาออกันแล้วล่ะ เราก็ไปเกาะเสาชะเง้อมองด้วย โชคดีไม่มีใครบังด้วยอ่ะ

ระยะห่างจากแหล่งมองกับร่องลิฟท์ก็ไม่ไกลมากนะ 20 เมตรถึงเปล่าหว่า แค่มีเคาน์เตอร์อันเดียวกั้นอ่ะ

นั่นล่ะคนแรกที่แว่บมาเลยคือ ปาร์ค
แต่เราไม่ทันเห็น เห็นอีกทีเป็นหมวกดำแว่บๆผ่านไปแล้ว
แล้วก็ชัดสุดคนนี้เลย แจจุง!! เปลี่ยนชุดแล้วโชว์ช่วงคออย่างขาวววววว มีไอ่เฟอร์ๆหูฟังอะไรนั่นด้วย โอ้ยยย ผมแจเด่นเด้งมาก สีเจิดกว่าใครเพื่อน

จากนั้นก็เป็นน้องมิน(กรี๊ดดดด คนนี้ตัวสูงแต่ไกลมากๆ) แล้วก็พี่ยุนที่ยังประทับใจการขยิบตาเมื่อสามชม.ที่แล้วไม่หายนะคะ 555
ทุกคนก็ใส่ชุดเตรียมไปสนามบินละ
แต่ก็ลงความเห็นตรงนั้นว่า "มันชุดเดียวกับขามานี่หว่า ฮา"

เอ่ะ ว่าแต่ทำไมจุนซูหายไปล่ะ? ชั้นคงดูไม่ทันมั้ง
แล้วทำไมมันเรียงตามตำแหน่งยืนเลยวะ สงสัยเราอาจจะจำผิดบ้างล่ะม้างงง
แต่ชัวร์สุดว่า ไม่เห็นปาร์คเต็มๆ เห็นแต่หมวก ฮา
แล้วก็แจที่แบบชัดเจนสุดๆแล้ว(จริงๆแจอาจจะโผล่มาทีหลังมั้ง เลยได้ดูชัดสุดนานสุด)

ก็หนุ่มๆไม่ได้ตรงไปสนามบินเลยหรอก กลับขึ้นห้องไปพักนึงก่อน

พักนึงที่ว่าก็พักจริงๆนะ พักนานนนน สุดๆ

เป็นอีกช่วงที่ต้องไปนั่งใช้ความสามารถเดาเกมว่าหนุ่มๆจะออกทางไหนกัน ฮาา
งานนี้ยกให้น้องพริ้มเป็นไกด์เดาค่ะ (ซูฮกน้องเขาจริงๆ มีแผนไว้รอบด้านเลยอ่ะ)

ก็ไปออกันสองที่ ข้างนอกฝั่งรถตู้ กับฝั่งทางลานจอดรถ

มีบางคนลงลิฟท์ไปรอตรงชั้นใต้ดินด้วยว่ะเว้ยเฮ้ย
ซึ่งตรงชั้นใต้ดิน หลายคนก็ลงความเห็นว่า ทงบังน่าจะลงไปที่รถตู้ข้างใต้นั่นแล้วก็ขับออกมาแหง แฟนคลับจะได้ไม่ตามใกล้ตัว
(เพราะลานจอดรถเขาเลื่อนแผงกั้นมาปิดได้อ่ะ น้องพริ้มบอกว่าแผนนี้เคยใช้มาแล้วเมื่อก่อน ฮา)

ช่วงนี้ชักจะเวิ่นเว้อปนพานิค เป็นช่วงของการนั่งเฝ้าแบบนานนนนนนมากเว้ย

ก็เริ่มเมาท์เรื่อยเปื่อยหนักขึ้น ปนเหนื่อยๆง่วงๆกันแล้ว
แล้วก็ปักใจยืนรอกันตรงทางออกลานจอดรถใต้ดินเนี่ยล่ะ คนเยอะสุดละ

ก็จับจองกันคนละที่สองที่จนเต็มสองทาง

ก็เวิ่นเว้อต่อ ห้าห้า

เป็นชั่วโมงที่เท่าไหร่ไม่รุ้แล้วกับการรอทงบังกลับออกมานั่งรถออกไป....คือตอนนั้นเป็นที่ชัวร์แล้วว่าใช้ลานจอดรถใต้ดินจริงๆล่ะเพราะรถตู้เข้าไปข้างในหมดแล้วก็ปิดแผงกั้นลงมาจนมองไม่เห็นข้างในเลย

ขนาดมีพี่รปภ.พูดกันด้วยซ้ำว่าออกไปทางอื่นข้างหน้าแล้วมั้ง (มีคนเชื่อด้วยล่ะ)
แต่มันใกล้เวลาไฟล์ทแล้วนะ ถึงจะคาร์อินแต่ก็เผื่อเวลาสักนิดสิ บลาๆๆ ก็ชักหวั่นไหว

จนวินาทีสุดท้ายตอนห้าทุ่มครึ่งมั้ง
มีคนร้องบอกว่า "ยุนโฮ!" นั่นล่ะ เลยลุกฮือกัน
ประจวบเหมาะเราวิ่งข้ามฟากไปชะเง้อมองผ่านแผงกั้นที่ยกขึ้นมาพอดี เลยเห็นเป็นพี่ยุนเดินขึ้นรถไปเต็มๆ
(บอกแล้ว ทริปนี้เราเก็บพี่ยุนได้เยอะชิบ กร๊าซซ)
เห็นน้องมินแว่บๆมั้ง ส่วนคนอื่นสามคนแรกแหละเดินนำก่อนหน้าไปรถอีกคันแล้ว เรามองไม่เห็นจากมุมนั้น

แล้วก็เป็นรถตู้ขับออกมาเลย เราที่ยังยืนอยู่ตรงหัวมุมโค้งก็แบบถอยหลังมากกว่านั้นไม่ได้แล้วไง แคสเอี๊ยดมากด้านหลัง (กลัวจะโดนผลักหน้าคะมำเหมือนกัน อา แต่แคสดีๆเว้ย ไม่ได้เบียดรุนแรงกัน)
ก็เป็นรถตู้คันแรกออกมามั้ง จำไม่ได้ มีหลายคัน แต่คันที่แคสชี้ๆว่าคันนี้ของทงบัง ก็ขับเฉียดมาที่เท้าเราพอดี (ย้ำว่าเฉียดเท้า หดเข้ามาแทบไม่ทัน ฮา)

ก็ฟิล์มมืดอ่ะ เลยมองไม่เห็นว่าใครนั่งหน้านั่งหลังอะไรบ้าง

แต่ด้วยความที่ขับช้า (โฮ ขอบคุณพระเจ้า) เราเลยได้มีเสี้ยววิ ส่องมองไปในกระจกแบบใกล้ๆ (หน้าห่างกับกระจกรถประมาณไม่ถึงฟุตนึง) หน้าห่างจากกระจกรถไม่ถึงหนึ่งไม้บรรทัด เฮ่อ ยื่นหน้าเข้าไปได้น่าเกลียดมากเรา

ตรงส่วนหน้าของรถ คนขับหรือคนนั่งไม่รู้ มองไม่เห็น ส่วนที่สองประตูใหญ่ ก็ไม่เห็น

พอแถวที่นั่งที่สอง.........กระจกฟากเรา
เป็นที่นั่งสองคน มีคนนั่งติดกระจกเปล่าไม่รู้
แต่ที่เราเห็น คนนั่งแบบไม่ติดกระจกข้างใน......


แว่นดำ หมวกดำ............
ปาร์ค!!!!!!!!!!!!

จอร์จจจ คิดอย่างเดียวไม่พอ

ตูตะโกนด้วยค่ะ =.,=!!!!

วินาทีที่เห็นโครงหน้ากับหมวกดำอันนั้น
"ปาร์ค!!!!!!!!!!!!!!!!" ช่างไม่อายประชาชี...

แล้วก็ตาค้างปากอ้า ลอยตามรถคันนั้นไปเลย......


คิดเข้าข้างอีกนิด..........
ปาร์คหันหน้าออกมาทางกระจกนิดนึงอยู่แล้วอ่ะ
ไม่ใช่หันด้านข้างให้เราเห็นจมูกสันโด่งนั่น

เราถึงบอกไง เพราะเห็นหน้าเต็มๆแบบนั้นเราถึงตะโกนร้องว่าเป็นปาร์คได้ทันที งื้ออออ ไม่ใ่ช่แ่ค่เสี้ยวหน้าาาาา

หงิงงงงงงงง
ปาร์ค.......นั่งอยู่ในรถ
ระยะห่างกับตัวเราแค่ไม่ถึงเมตร (มีตัวรถกั้นขวางเอง ฮา)

แค่คิดก็แบบ ฮึ่ยยยยยยยยยยย โฮ ฮืออออออออออออออออออ

สติหลุดลอยเพ้อไปดาวเสาร์ แง้ๆๆๆๆ


แต่ประเด็นคือไม่เห็นน้องเลยตั้งกะมาที่โรงแรมเนี่ย แย๊ก (ดันจ้องแต่ตรูดน้องมากจนโดนสาปสินะ ฮา)

เอาเถอะ โมเมนท์สุดท้ายได้เห็นปาร์คชิดใกล้ขนาดนั้นก็เ็ป็นบุญจะตายละ โฮกกกกกกกกกกกก

แถมมาคิดอีกที ถ้าเอาตามนิสัยน้องที่ชอบนั่งข้างหน้ารถอยู่แล้วนะ.......
รถคันที่ผ่านหน้าชั้นไปแล้วชั้นไม่เห็นส่วนหน้า
น้องอาจจะนั่งอยู่นี่หว่า!! กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด

โอยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
โอยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

แต่เอาเถอะ โมเมนท์ปาร์คครั้งสุดท้าย ขอกรี๊ดอีกทีเหอะ
ถึงจะมีฟิล์มมืดน้อยๆ แต่ก็เห็น เต็มสองตา งื้อ

ช็อค แต่ใจเต้นเป็นบ้าาาาาาาาาาาา
ปาร์คมันหล่อจริงจังนะเว้ยนะเว้ยยยยยยยยยย
แถมชุดลำลองอีก ไม่ใช่ชุดในคอน
โฮๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

สำหรับคนที่ไม่่ค่อยได้ตามทงบังอย่างเรา แค่นี้ก็มีค่าเป็นบ้าแล้วอ่ะ
(บ้าจริงๆ ถึงได้มานั่งอัพเนี่ยไง อยากเก็บไว้อ่านชั่วลูกชั่วหลาน ฮา)



เฮ้อออ

แล้วก็เออ หลังจากนั้นมานั่งเกาะกลุ่มเตรียมตัวกลับกันล่ะ รอสักพักรอให้หนุ่มๆขึ้นเครื่องกันเรียบร้อยแล้วก็ โบกมือลาักันนั่นล่ะ .........

นั่นล่ะเวลาลาจาก จากน่านฟ้าเมืองไทยของจริง

แคสน้อยใหญ่ก็พากันกลับบ้านแต่ละคนไป
เอวังประการฉะนี้แล....หนึ่งทริปแสนสนุกและประทับใจ

^_________________^





มีช่วงท้ายว่าเรากับโป จะกลับกับพี่ๆ(เพื่อนของไอ่ไปุ้ยอีกที)กลุ่มนึง ก็นั่งรอเรียกแท็กซี่กัน
นานมากกกกไม่มีมาเลย

จนแบบกลายเป็นกลุ่มสุดท้ายในโรงแรมที่ยังอยู่ ฮา
ก็ได้รถจนได้ล่ะ ก็นั่งเบียดๆกันไป
สุดท้ายก็เป็นเรากับโปที่ขอลงกลางทางเพราะเกรงใจพี่ๆเขาที่ไปคนละเส้นกัน
พอดีเริ่มเข้าเมืองแล้วด้วยล่ะเลยลงไปต่อรถแท็กซ์ซี่ต่อ แล้วเราก็นั่งรถไปส่งโปก่อนรอบนึงแล้ววกกลับไปที่บ้านพักของเรากับป๋อ

ก็กลับไปนอนหน้าบานอยู่ทั้งคืนนั่นล่ะ ฮี่ๆ


^__________________^





-----------------------------------------
✖✖✖✖✖✖✖ 유천★준수 ✖✖✖✖✖✖✖
-----------------------------------------

Re:ความทรงจำ
เอส 2009/6/30 (Tue.) 07:21:38
-----------------------------------------
✖✖✖✖✖✖✖ 유천★준수 ✖✖✖✖✖✖✖
-----------------------------------------

ไม่รู้ต้องขอบคุณรายชื่อคนกี่คนกันที่ทำให้เราได้มีความทรงจำประทับใจแบบนี้

ตั้งแต่ขอบคุณโอกาสที่บังเอิญให้เราได้มาประจวบเหมาะกับที่ทงบังมาไทย
ทั้งๆที่ปกติเราคลาดกับทงบังทุกทีเหอะะะะะะ

ขอบคุณเจ้าโปที่ลงมาเที่ยวด้วยพอดีทำให้เราได้มีเพื่อนตุเลงไปไหนมาไหนด้วยตลอด อยู่กับใครก็ไม่สบายใจเท่าโปจริงๆเว้ยยยย

ขอบคุณสาวไนซ์และเพื่อนๆ ทำให้ทริปนี้สมบูรณ์ แล้วขอบคุณที่โทรชวนตั้งแต่เช้าทำให้เราได้มีโอกาสเจอหนุ่มๆ อย่างประทับใจขนาดนี้ โฮๆๆๆ

ขอบคุณเหล่าเพื่อนปุ้ยและน้องพริ้ม ทำให้เราได้ตามทริปนี้อย่างเต็มรสชาติเช่นกัน ไม่มีพวกนาย เราคงไม่ได้โมเมนท์โคดประทับใจที่โรงแรมหรอกนะ เพราะไม่รู้ใครจะพาไป แล้วยังได้รับประสบการณ์จากเพื่อนๆคนอื่นอีก ได้เห็นว่าการไปตามทงบังในสถานที่แบบนี้มันช่างตื่นเต้นนักกกก โอยๆๆ

ขอบคุ๊น คุณพี่เพื่อนปุ้ยทั้งหลายที่จ่ายค่าแท็กซี่แทนเรากับโปไปซะงั้น บอกให้เอาตังค์ก็ไม่เอา แง้ พี่คะะะ

ขอบคุณแคสทุกคนล่ะที่ทำให้ทงบังยิ้มได้เต็มที่ขนาดนี้

และ



ขอบคุณพวกนาย ทงบังชินกิ โฮ............
รักมากจนไม่รู้จะรักไงอีกแล้วจริงๆ............
ยิ่งมา้ย้อนความพูดถึงเรื่องเมื่อสามสี่เดือนก่อนแบบนี้
มันยิ่งรักมากขึ้น...........คิดถึงมากขึ้น


เมื่อวานพวกนายเพิ่งกลับไทยไปแต่เราไม่ได้ไปส่ง
ส่งไปแต่ใจจริงๆ ........ถึงงั้นก็รักนะ

งื้อ.............



ให้ตายสิ ขอบคุณทุกๆคนมากๆ งือ.......




-----------------------------------------
✖✖✖✖✖✖✖ 유천★준수 ✖✖✖✖✖✖✖
-----------------------------------------

Re:3X 3Y
เอส 2009/6/21 (Sun.) 03:16:15

โอ้มาย.......
ลืมไปว่าในไดอารี่นี่มันจะไม่ซัพพอร์ทเครื่องหมาย"บวก"
เขียนโจทย์ใหม่ละกันๆ

โจทย์ตั้งต้นที่อยากหาคือ

3x (บวก) 3y=165

แต่ในที่นี้เรามีตัวช่วย เมื่อสามารถเดาสุ่มให้ y แทนค่า 20 ได้
จะได้เป็น
3x (บวก) 3(20)=165

แล้วเราก็แก้สมการกันดังนี้

3x (บวก) 60 = 165
3x = 165-60
3x=105
x=105/3

x= 35

เอวังประการฉะนี้แล.