double
2008/3/11 (Tue.) 23:22:27
7 วันแล้ว ที่เจ้าหมอนั้นมาอยู่กับข้า ผมสีทองยาวแผ่สยาย ร่างนั้นก้มหน้าก้มตามองม้วนภาพเขียนมากมาย รู้สึกได้ถึงอารมณ์ทั้งหลายแหล่ที่แผ่ออกมา ถึงจะหันหลังให้ ถึงจะทำเป็นเมินเฉย แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองเป็นระยะๆ
ปลายพู่กันจรดสีในจาน ก่อนจะบรรจงป้ายลงไปบนกระดาษแผ่นใหญ่ การลงสีขั้นสุดท้าย...
ชายหนุ่มผมทอง ยืนมองอยู่ข้างหลัง รู้ตัวแต่ไม่ได้หันไป ตอนนี้ทั้งสายตา ความคิด แม้กระทั่งวิญญาณ ทุ่งอย่างพุ่งไปกับการลงสี ปลายพู่กันลากผ่าน สีแดงชาดตัดกับสีเขียวฟ้าดูสดใส ทำให้ภาพนั้นดูเหมือนดั่งมีชีวิตขึ้นมา
ตวัดพู่กันครั้งสุดท้ายสายตาจ้องมองภาพ อารมณ์โหยหาบางอย่างผุดขึ้นมาจากข้างใน
" อามาเทราสึ...... " เสียงเรียกชื่อดังแว่วมาจากข้างหลัง แต่ก็ไม่ได้หันไป เพราะพอจะรู้ว่าคนข้างหลังทำหน้าแบบไหนอยู่ " นี่เป็น สิ่งสุดท้ายที่ข้าพอจะทำได้ " แล้วความเงียบก็เกิดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้อดไม่ได้ที่จะหันไปมอง พอหันไป....หมอนั้นก็ยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นทำเอาใจปั่นป่วนด้วยความเจ็บปวดขึ้นมา เหมือนร่างตรงหน้าจะรับรู้ได้ ใบหน้านั้นก็ยังแย้มยิ้มให้ " เป็นอะไรเหรอ " ก็ยังไม่สามารถตอบอะไรออกไปได้ เพราะความรู้สึกปั่วป่วนนั้น รู้อยู่ว่า " เธอ " สำคัญสำหรับหมอนี่แค่ไหน รู้ทั้งรู้....
นึกถึงเมื่อมองหมอนั้นมองม้วนภาพเขียนมากมายของ " เธอ " รู้ว่าหมอนั้นเป็นคนที่เสียใจมากที่สุด หลุดจากภวังค์ความคิดเมื่อมือคนตรงหน้ายกขึ้นมาสัมผัสที่แก้ม ดวงตาสีฟ้าจ้องมอง มือที่ลูบแก้วแผ่วเบา ละเรื่อยแล้วสัมผัสผ่านเส้นผมสีดำ
รอยยิ้ม หายไปแล้ว...
พวกเรา 2 คนเหมือนเลียบาดแผลให้กันเอง สาเหตุที่คนตรงหน้ามาอยู่ที่นี้เค้าเข้าใจดี กองม้วนภาพและกระดาษวาดรูปมากมายเต็มห้อง มือเอื้อมไปกอดหมอนั้น รู้ว่าทำอย่างนี้ก็ไม่อาจจะช่วยอะไรได้ " เธอ " จะไม่กลับมาอีก สิ่งที่เหลือไว้มีแต่ความทรงจำ และภาพวาด ของเทพหมาป่าสีขาว
Re:No title
double
2008/3/12 (Wed.) 00:10:55
ระหว่างที่ดูภาพแฟนอาร์ท ไปเห็นรูปที่อิชสาคุนั่งงาดภาพแล้วมีอุชิวากะนั่งอยู่ด้วย เนื้อเรื่องมันก็พุ่งออกมา ก็เลยเอามาเขียนนี่แล แต่รู้สึกเหมือนจะจบแบบตัดจบยังไงไม่รู้ ^^! อุชิวากะนี่พออยู่กับอิชสาคุแล้วเคะขึ้นถนัดตาเลยแฮะ = ="
|